<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; mso-bidi-language: FA"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p><FONT face="Times New Roman">بنام عشق،به یاد عشق،برای عشق</FONT></o:p></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; mso-bidi-language: FA"><o:p><FONT face="Times New Roman">بنام عاشقی که فانوس قلبش طنین عشق می نوازد</FONT></o:p></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; mso-bidi-language: FA"><o:p><FONT face="Times New Roman">تقدیم به عشقها و آرزوها وامیدها و انتظارها</FONT></o:p></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; mso-bidi-language: FA"><o:p><FONT face="Times New Roman">به کسانی که عذاب می کشند و از عذاب عشق لذت می برند</FONT></o:p></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; mso-bidi-language: FA"><o:p><FONT face="Times New Roman">تقدیم به اشکهای سوزان و خنده های ناپیدا</FONT></o:p></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; mso-bidi-language: FA"><o:p><FONT face="Times New Roman">به فنا شده هاوتباه شده ها</FONT></o:p></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; mso-bidi-language: FA"><o:p><FONT face="Times New Roman">و سرانجام تقدیم به کسانی که چون اقیانوس ظاهری آرام و باطنی شوریده دارند</FONT></o:p></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=right><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; mso-bidi-language: FA"><o:p> </o:p></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=right><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">امشب می خواهم به ميهمانی چشمانت بيايم. يك سبد گل زرد همراه با قطره های شبنم كه </FONT></SPAN><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">محصولی از چشمانم است برايت هديه بياورم تا به تو بگويم :«دوستت دارم»<o:p></o:p></FONT></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=right><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">امشب می خواهم سير تماشايت كنم چون می دانم اين ميهمانی ،<o:p></o:p></FONT></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=right><FONT face="Times New Roman"><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; mso-bidi-language: FA">ميهمانی وداع است..........</SPAN><SPAN dir=ltr></SPAN><SPAN style="FONT-SIZE: 16pt; mso-bidi-language: FA"><SPAN dir=ltr></SPAN><SPAN style="mso-spacerun: yes"> </SPAN><o:p></o:p></SPAN></FONT></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=right><SPAN style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: navy; mso-bidi-language: FA"><o:p><FONT face="Times New Roman"> </FONT></o:p></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: navy; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">تو از قلب پاكم خبر نداشتی <o:p></o:p></FONT></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><FONT face="Times New Roman"><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: navy; mso-bidi-language: FA">تو عالم يه رنگی كه ما رو كاشتی</SPAN><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; mso-bidi-language: FA"><o:p></o:p></SPAN></FONT></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: blue; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">نگو اين جدايی كار خدا بود <o:p></o:p></FONT></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: blue; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">مشكل همين بود دوسم نداشتی<o:p></o:p></FONT></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #3366ff; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">هر وقت می خواستم بگم يه باوفا باش<o:p></o:p></FONT></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #3366ff; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">تو اين غريبی يه آشنا باش <o:p></o:p></FONT></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #00ccff; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">دلم تو سينه داد می زد <o:p></o:p></FONT></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #99ccff; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">اين التماســـــــــــه...<o:p></o:p></FONT></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: maroon; mso-bidi-language: FA"><o:p><FONT face="Times New Roman"> </FONT></o:p></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #33cccc; mso-bidi-language: FA"><o:p><FONT face="Times New Roman"> </FONT></o:p></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #33cccc; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">ملك نگارنده ی اين سرنوشت...خظ مرا با خط سوم نوشت<o:p></o:p></FONT></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #33cccc; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">سوختم هست اگر سرنوشت...می شود اين فلسفه از سر نوشت<o:p></o:p></FONT></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><FONT face="Times New Roman"><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #33cccc; mso-bidi-language: FA">بی خبر از شهر شما می روم...تا كه ندانيد كجا می روم</SPAN><SPAN style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #33cccc; mso-bidi-language: FA"><o:p></o:p></SPAN></FONT></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #33cccc; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">می روم آنجا كه ندانی كجاست...غربت محض و همه ناآشناست<o:p></o:p></FONT></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #33cccc; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">كوچۀ تنگی كه از آن می روم...خاطره ها با دل خود می برم<o:p></o:p></FONT></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #33cccc; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">كوچۀ ما اين همه پرچين نداشت...دهكده ای بود خبر چين نداشت<o:p></o:p></FONT></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #33cccc; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">آينه در آينه،آئينه بود...هر چه بخواهی دل بی كينه بود<o:p></o:p></FONT></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #33cccc; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">مردم ده شور و شری داشتند...خنده در اين دهكده می كشتند<o:p></o:p></FONT></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #33cccc; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">خواب خوشی ديدم و تعبير شد...قصۀ تعبير ولی دير شد<o:p></o:p></FONT></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #33cccc; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">با تو در اين كوچه شدم آشنا...عشق در اين كوجه صدا زد مرا<o:p></o:p></FONT></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #33cccc; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">حال كه من بار سفر بسته ام...رد به خزان می برم و خسته ام<o:p></o:p></FONT></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #33cccc; mso-bidi-language: FA"><FONT face="Times New Roman">با دل من اين همه بازی مكن...خسته شدم فلسفه سازی مكن</FONT></SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #33cccc; mso-bidi-language: FA"></SPAN><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #33cccc; FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-bidi-language: FA; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US">سنگ مزن جنس دلم شيشه است...عشق به تو در دل من ريشه است</SPAN></P>
<P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 16pt; COLOR: #33cccc; FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-bidi-language: FA; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US"></SPAN> </P>

 

فاصله ها گم شده است

 

فاصله ها گم شده است

تا گل اطلسي باغ كنار

نفس مانده فقط

سرراهم هرروز

خبری است

از گل اطلسی باغ كنار

و گل از من نفسی می گيرد

و من از گل خبری

خواب گل خواب من است

و گل از خنده ی من می شكفد

و من از گلخندش...

و من و بدرقه اطلسی باغ كنار

گذر ثانيه ها

فارغ از رهگذران

باغبان شاهد و من

همچنان پيش گل اطلسيم

پشت ديوار و حصار

هيچ نپرسيد ز من

كه چرا صبح به صبح

از سر ديوار سرك می‌كشم و می‌نگرم ؟!

 

 

درد تاريخ بشر

آه دريا خاطرم افسرده است

                           باور مردم از اين جا مرده است

سوز گرما فرصت باران گرقت

                           غنچه احساس دل پژمرده است

در كوير عشقهای‌نانجيب

                           مرغ باغم را فقص آزرده است

در حصار سرد تنهاِِ خويش

                           خاطرم از باد سيلی‌خورده است

درد تاريخ بشر يك جمله است

                           گندمی‌از آدمی دل برده است

 

 

 

 

عزم كـوی يـار كـردم بـا دلـی‌شـاد آمدم

نزد شيـرين يار خود مانند فـرهـاد آمدم

فكر بد نامی نكردم، شهره گشتم در جهـان

چـون صبـا، چـالاكتـر از حـركت باد آمدم

دوست گويان همچو مجنـون در بيابان فراق

غيـر نـام ليـلـی از هر كلمه آزاد آمدم

آمـدم دانـستمـی آخـر كـه روزی می بـرد

سيـل عشق تـو مـرا هستی و بنيـاد ،آمدم

عـاقبت قـدم خميدی،قــامتـم كـردی كمان

بـا قـدی چـون سرو،قامت مثل شمشاد آمدم

خوش گرفتم من ز «حافظ»وز«عراقی»اين غزل

گفتـم ايـن اشعاردلسوز و به فرياد آمدم

 

 

 

پنجره لرزكنان از غم پاييزی باد

                        و من آن سوی‌تو مثل غم فرهاد

ضربه‌ی پای تو بر پيكر پاييزی باد

                        كه مانند دلم می شكند بی فرياد

مر روی كوچه به كوچه پی فردای اميد

                        می روم خانه به خانه ز دل كوچه ياد

ياد آن صبح قشنگی كه به من خنديدی

                        ياد آن روز كه نگاهم به نگاهت افتاد

ابر دلتنگ دلم بی تو پر از باران است

                        چهره ی مات تو دراشك آزاد

كاش يك روز بيايی ،نه نه ممكن نيست

                        كاش هر جا كه هستی تو بمانی دل شاد

 

 

لحظه های انتظار

 

شكوه لحظه های انتظاری                                       

                                      قرار عــاشقــان بــی قراری

گل لبخند می كاری به لبها                                         

                                      خزان تشنــه ی مـا را بهاری

بيا آغوش كوچه باز مانده                                          

                                      كه شايـد پـای خودآنجا گذاری

كوير سينه ها در انتظار است                                      

                                      كه شايد لحظه ای بر ما بباری

تو كه فصل گل و لبخند و نوری                                   

                                      تـو كـه بوی بهار و لاله زاری

هزاران همچو من دلبسته داری                                   

                                      تـو كــه همتـا و مـانندی نداری

ندارم دلبری غير از نگاهت                                         

                                      تـو كه هم دلبری،يـاری،نگاری

بگو كِی می رسی بر دادم ای دوست                              

                                      تـو كه درمـان عشق و انتظاری

 

سكوت

در غروبی سرد و غمگين ديده بد راه تو بستم

انتظاری سخت بود اما براين سودا نشستم

وعده كردی تا بيایی غم زدایی از دل ما

گفتمت با وعده شادم بر سر پيمان نشستم

بی وفا بر من چه كردی قلبم آزردی و رفتی

عاقبت مجبور كرد تا سكوتم را شكستم

در سكوت خلوت خود با دلم نجوا نمودم

كای دل غافل چه كاری می دهی آخربه دستم

دل بگفتا:ديده را گو كين همه تقصير او راست

گر نبيند روی زيبا، من كه هستم ،من چه هستم

بر در ميخانه رفتم تا كنم غم را فراموش

چون زدم جامی به يادت كاسه‌ی می را شكستم

دل به من گفتا ندانستم مرامت بی وفایی ست

ور نه هرگر دل به مهرت من نمی بستم نمی بستم

 

 

 

معما

وقتی كه دست عزيزت يه نوازشگر خوبه

وقتی كه طلوع چشمات دشمن هر چی غروبه

وقتی كه سايه‌ی اسمت رو لبهام خونه داره

وقتی كه زخم نفسهام بی‌تو مرهمی نداره

تو بگو جر تو كسی‌هست كه منو تنها نذاره؟

كسی هست اگه تو رفتی واسه من بشه ستاره؟

راستی كِی تو بر می گردی تا كه بغض من بميره

كِی می يای كه مرغ شادی تو نگاهم پر بگيره

يه تبسم از نگاهت واسه من تموم دنياست

وقتی چشماتو می بندی زندگی واسم معماست

بيا كه هرم نفسهات برا من نفس بياره

بيا كه گريه‌ی تلخم بشه لبخندی درباره

بيا تا اومدنت رو پر كنم از هجرت غم

بيا تا ديگه نباشه اشكی رو گونه شبنم

شعر تازه‌ای نمونده كه برات هديه بيارم

آخه تا اومدن تو می تونم فقط ببارم

 

بنال ای دل.........

بنال ای دل كه دنيا را بقا نيست

                                چــو آرامش در اين دارفنا نيست

بنال ای دل نماند جاودانه

                                بــه جــز عشق و نوای عاشقانــه

بنال ای دل به لحن نای داوود

                                كــه هــر ناليدنش ذكــر خدا بـود

بيا تا از پی اش با هم بگرديم

                                كه هـر دو آشنــا بــا آه و درديــم

بنال ای دل كه يارم زارو خسته

                                بـه پشت پــرده ی غيبت نشستــه

بنال ای دل به هر صبح و به هر شام

                                چو تنهــا اشك ريــزد آن دل آرام

بنال ای دل ز غمهايم گذر كن

                                كه تنهـــا نــالـه بـر آن منتظر كن

بنال ای دل كه يارم در نماز است

                                سراپا نــازو در حـال نيـــاز است

بنال ای دل كه بس آزرده ام من

                                كه رد پـــای او گـــم كــرده ام من

نشانم دِه حريم سامرا را

                                مگـــر پيـــدا كنــم آن دل ربـــا را

بنال ای دل گل بی خار من كو

                                نشينــــم چـون بنفشه بـــر لب جـو

مگر عكس رخش در آب بينم

                                دگــر او را مگــــردر خواب بينـم

كه من آلوده ام او پاك و معصوم

                                از اين رو گشته ام ناكام و محروم

بنال ای دل چو آيد بوی نرگس

                                بــه خوبی عطراو را می كنم حس

خدايا در فراغش ناله تا كی

                                بـــه سينه داغهــا چون لاله تـا كی                                                                                 

خدايا رازها در پرده تا كی

                                ز غـيبت قلبهــــا آزرده تــــا كـــی

بنال ای دل بگو با شور و فرياد

                                كه يـــا مَهـدی جهان پر شد زبيداد

كجایی ای گل زهرا كجایی؟

                                تـــو ای مهــر آفرين لطف خدایی.

 

مسافر آدينه

از چشم دوست شوق حضورت چكيده است

                                       اين باغ خشك غير تو باران نديده است

تو وعده‌ی بهشت پس از برزخی عزيز

                                       شور حضور تو به درختان وزيده است

با احتمال اينكه تو هم مر رسی

                                       شعری‌ميان كوچه ها دميده است

دست تو دست نسيم است و نو بهار

                                       هستی‌ به جهان مردۀ گلها كشيده است

گفتند از آن محبت كه تووعشقی و خونی‌است

                                       سرهای‌بيشمار به راهت بريده است

اما تو رحمتی و خداوند مهربان

                                       ما را به عين رحمت خويش آفريده است

درياترين نگاه غزل ساز آبيت

                                       در چشم آروزی زمان قد كشيده است

تو می‌رسی‌زراه و جهان مست عطر تو

                                       يعنی امين آل محـــــمد رسيده است

 

 

 

مرد نور

 

صدای بال ملائك ز دور می آيد

مسافری‌ مگر از شهر نور می آيد

به دشت شب زده ابرهای بی‌باران

رسيده مژده كه صبح ظهورمی آيد

دوباره عطر مناجات در فضا پيچيد

كليم عشق دوباره ز طور می آيد

ستاره‌ای‌شبی از آسمان فرود آمد

تمام شهر به چشمم بلور می آيد

چقدر شانۀ غمبار شهر حوصله كرد

به شوق آنكه پگاه سرور می آيد

به زخمها ِ فرشته منم هنوز از باغ

شميم سبز بهار حضور می‌آيد

امين ! ببين كه ظهور سپيده نزديك است

صدای پای سواران از دور می آيد

 

 

انتظار فرج

هر شب جمعه تو را صدا كنم

                  از بـرای‌  طلعتت  شب  تـا  سحـر دعــا  كنم

ای گل نرگس بيا،در آمدن تعجيل كن

                  تـا ز عطر مقدمت   حـاجـات  خود روا   كنم

درد عاشق با وصال يار درمان می شود

                  مرهـمی ده تــا از آن مـن درد خـــود دوا  كنم

گنج عظمای ولايت،مهدی صاحب زمان

                  چهره‌ای  بنمـــا  كه من دنيــای ‌دون رهـا  كنم

فتنه انگيزان كنون خون بشر نوشيده‌اند

                             اذن  فرما در رهت سر تا قدم  فدا كنم

 

 

امداد كن

در قنوت عاشقان ار دل ما ياد كن

مرغ دل را با نگاهی از فقس آزاد كن

ای تمام هستی هستی!خدا را رحمتی

در سكوتستان دنيا يك غرل فرياد كن

كم نمی گردد ز نوش تشنگان دريای آب

عاشقان را با نگاه دلنوازی‌شاد كن

مانده شيعه در راه عنايات شما

چون هميشه شيعيان خسته را امداد كن

تگيه بر كعبه نما،ياران يكدل را بخوان

داد راامداد،و ويران خانه بيداد كن

رو نما بر مسجد كوفه مانند علی (ع)

روی منبر خطبه‌ای  با نام حق ايراد كن

نيست دنيا بی‌ظهورت غير ويران خانه‌ای

اين خراب آباد را يكباره عشق آباد كن

 

 غزل

مرا در سر به جز عشق خدا نيست

                  دل از ياد خدا يكدم جدا نيست

به هر جا بنگری آنجا خدا است

                  خدا «نوذر»بگو آخر كجا نيست

 

تو می دانی خدا درد دلم را

                  بكن حل از كرم اين مشكلم را

اگر خوبم اگر بد بار الهی

                  تو خود سرشته ای آب و گِلم را

 

تو گر داری دلی خرسند و شاداب

                  غريقی را ز بهر غصه درياب

فقط در زندگانی ای برادر

                  بكش بيرون گليم خويش از آب

 

ز شاهی تا گدايی يك وجب نيست

                  اگر شاهی گدا گردد عجب نيست

اگر شه يا گدا يا هر چه هستی

                  به هرحالت كه باشی بی سبب نيست

 

نباشد آدمی را اعتباری

                  نظر افكن به شك هرمزاری

كه روی آن نوشته با خط زرين

                  تو هم آخر به آنجا ره سپاری

 

اگر خواهی كه گردد حق تو را يار

                  دلی را در جهان هرگز ميازار

نكويی پيشه كن تا می توانی

                  دل هر مستمندی را به دست آر

 

دلی دارم ز زخم هجر نا شاد

                  شود كِی اين دل مجروح من شاد

اگر مرحم نهی زخم دلم را

                  چگونه می توان بردن از ياد

 

دو پند از من بياموز ای برادر

                  كه تا زندگی كردن مظفر

يكی با ناكسان هرگز نپيوند

                  دگر بيرون نما خود خواهی از سر

 

الا ای آن كه هستی محرم راز

                  نيوش اين نكته را از يار، دمساز

ز قيد بت پرستیها رها شو

                  بت خود خواهی از جانت بر انداز

 

برو تا می توانی با وفا باش

                  بری از كينه توزی و جفا باش

مكن با كمتر از خود خود وفایی

                  به هر منصب رسيدی بی ريا باش

 

اگر بستی توعهدی با كس ای دل

                  ز اجرايش مشو يك لحظه غافل

به هر عهدی كه می بندی وفا كن

                  مكن درباره ی آن فكر باطل

 

بيا خدمت تواز بهر خدا كن

                  خدا را در عمل از خود رضا كن

رضا ی خلق و خالق هر دو فرض است

                  برو خدمت برای هر دوتا كن

 

بيا بيرون كن ار سر سرگرانی

                  بجا آور طريق مهربانی

مكن با دوستانت بی وفایی

                  كه تا كمتر به دام غم بمانی

 

بيا محض رضای حق نگارا

                  مبر از خاطر خود ياد ما را

بدست آور دل هر بينوا را

                  كه تا راضی كنی از خود خدا را

 

بيا با من به باغ و بوستان باش

                  هميشه در كنار دوستان باش

دمی در بزم ياران وفادار

                  ز اندوه زمانه در امان باش

 

بيا جانا دلم را شاد ميكن

                  مرا از قيد غم آزاد میكن

در اين دنيای محنت زار هستی

                  ز نوذر هم تو يكدم ياد میكن

 

بكن با نامه ای گاهی مرا ياد

                  به خطی كن دلم رااز غم آزاد

مبر از خاطر خود ياد ما را

                  كه شمع عمر باشد در ره باد

 

اگر مردم به خاكم می سپارند

                  مرا راحت به جای خود گذاريد

به هر جايی كه روح از من جدا شد

                  همانجا را به نوذر وا گذاريد

 

بيا نامهربان يار جفا كار

                  تو پاس مرحمت عاشق نگهدار

چنين با عاشق بيچاره مستيز

                  مبادا خود شوی روزی گرفتار

 

بيا ای دلبرا دلدار من باش

                  بسان بلبل گلزار من باش

به روی شاخسارم نغمه سر كن

                  نگهبان گل بی خار من باش

 

به مهر و عاطفت تا زنده هستم

                  به اقليم دلم فرمانروا باش

بيا ساقی تو از ميخانه ی عشق

                  بده جامی به اين ديوانه ی عشق

 

چو از جام لبت يك جرعه نوشم

                  به عالم سر كنم افسانه ی عشق

بيا ای مه لقای نازنينم

                  بيا تا روی زيبای تو بينم

 

چرا پوشيده ای روی خود از من

                  نمی بينی كزعشقت می فريبم

بيا ای ليلی ِ مجنون نوازم

                  كه از عشق تو در سوز و گدازم

 

ترحم كن بجان دردمندم

                  بكن از شوق وصلت بی نيازم

بيا تا هر دومان با هم بسازيم

                  سمند يكدلی بر غم بتازيم

 

به شهر مهربانی پا گذاريم

                  كه آنجا از من و ما بی نيازيم

بيا با هم و می تنها نشينيم

                  بسان قوم لب دريا نشينيم

 

به چشم خود صفای همدلی را

                  زموج و ساحل دريا ببينيم

به هنگام بهار زندگانی

                  مشو غافل ز بيداد خزانی

 

نمی بينی كه چون پژمرده كردند

                  همه گلها ز بار مهرگانی

چو بهر زندگی را ساحلی نيست

                  ز موجش در امان هرگز دلی نيست

 

ز طوفان حوادث ای دريغا

                  بجز حسرت به دستم حاصلی نيست

خداوندا دلم را تاب غم نيست

                  كه تار غم مرا در سينه كم نيست

 

قلم از درد من خون می فشاند

                  كه چشمم كمتر از چشم قلم نيست

محبت طی شود بهار زندگانی

                  تبه شد روزگار جوانی

 

دريغا بر گلستان شبابم

                  وزيده باد سرد مهرگانی

فلك را با من مسكين چه كين است

                  گناهم چيست با من اين چنين است

 

به جز مهر و وفا آيين من نيست

                  دريغ آيين دنيا غير از اين است

صفای زندگانی از كفم رفت

                  بغفلت جوانی از كفم رفت

 

ندانستم چو قدر نوجوانی

                  مقام پهلوانی از كفم رفت

سرود من سرود مهر و كوه است

                  صفا بخش و دل انگيز و سرشت است

 

نمی نالم بجز در دامن دشت

                  كه آنجا سرزمين و خانه ی ماست

خداوندا به حق حرمت خويش

                  مكن مأيوسم ازاين رحمت خويش

 

بكن سيرابم از دريای لطفت

                  به نعمت بی منت خويش

خداوندا طبيب درد ما كو

                  مسيحای دل درد آشنا كو

 

نباشد درد ما را گر دوائی

                  به درگاه تو يارب پس شفا كو

خدايا چاره بر دردم تویی تو

                  شفا بخش رخ زردم تویی تو

 

نديدم در جهان جز تو طبيبی

                  به هر سویی نظر كردم تویی تو

دو پايم طاقت رفتن ندارد

                  كه چشمم آرامش خفتن ندارد

 

طبيبا از كرم درمن دلی كن

                  كه دردم حاجت گفتن ندارد

ز روی مادر و فرزند و همسر

                  نباشد در جهان چيزی نكوتر

 

الهی دوری هر يك از آنان 

                  نباشد از برای ما مقدر

به عالم بـِهْ  ز فرزند نكو نيست

                  كه در اين نكته ها جای گفتگو نيست

 

وليكن ناخلف گر شد كه فرزند

                  از او بدتر در اين عالم عدو نيست

منم عاشق به روی ماه مادر

                  منم پيوسته خاطرخواه مادر

 

ببينم گر شبی ماه جمالش

                  بسوزم از غم جانكاه مادر

به سر دارو هوای كوی مادر

                  كه تا بينم دوباره روی مادر

 

الا ای طائر فرخنده ی دل

                  به سوی كوی مادر پر درآور

فدای همت والای مادر

                  كم است حاكم به زير پای مادر

 

سری را در جهان هرگز نديدم

                  كه باشد خالی از سودای مادر

فروغ جان بود از روی مادر

                  صفای زندگی از بوی مادر

 

نباشد عاشقی صادقتر از او

                  بود بهتر از جنت كوی مادر

كسی غم خوار من چون مادرم نيست

                  ِبــهْ از او در جان كس يار من نيست

 

پس از حق می پرستم مادرم را

                  كه غير از عشق مادر بر سرم نيست

بيا ای مونس خوش مشرب من

                  كه آمد از الم جان بر لب من

 

بيا با نغمه های آسمانی

                  فرح و نما به يك امشب من

چو گفتی با تو من بسازم امشب

                  از اين رو به خود می نازم امشب

 

بساط نرد عشق خود مكن باز

                  كه جان و دل به تو می بازم امشب

به عشق تو دل از عالم گسستم

                  دل خود را به سودای تو بستم

 

سر كويت نشستم بلكه روزی

                  بيفتد دامن وصلت به دستم

گل خوش رنگ و بوی دلنوازی

                  كه با رويت ز گلشن بی نيازم

 

 

بكن رحمی به حال زار نوذر

                  كه از عشق تو در سوز و گدازم

خوشا روزی كه با هم يار بوديم

                  چو خار و گل به يك گلزار بوديم

 

به دور از چشم گلچين زمانه

                  برای يكدگر غم خوار بوديم

تو می گفتی كه سر مست تو هستم

                  بپاس عشق بانيت تو هستم

 

ولی چشم بصيرت چون گشودم

                  بديدم آلت دست تو هستم

چرا از من گريزانی تو هر دم

                  نمی دانی مگر اندوه و دردم

 

چنان از باده ی عشق تو مستم

                  كه دل از عالم هستی گسستم

نمی خواهد دلم غير از تو را چون

                  تو را از جان و از دل می پرستم

 

ز عشق روی تو ديوانه هستم

                  بگرد عشق تو پروانه هستم

ولی با اين همه آشفته حالی

                  به پيش چشم تو بيگانه هستم

 

اگر تو عاشقی،عاشقترم من

                  به كوی عاشقان صادقترم من

مگر اسرار دل را با رقيبم

                  بدرمان تو چون صادقترم من

 

شبی در بستر نو آرميدم

                  برو يا جلوه ی روی تو ديدم

چنان محو تماشای تو گشتم

                  كه از هر دلربایی دل بريدم

 

دلی پر درد و غم دارم خدايا

                  به دام غم گرفتارم خدايا

بكن از روی لطف و مهربانی

                  ترحم بر دل زارم خدايا

 

خدايا ماه تابان من اينجاست

                  سهيل پرتوافشان من اينجاست

مرانم بی سبب از دامن مهر

                  كه اميد دل و جان من اينجاست

 

ببين دست قضا با من چـِها كرد

                  مرا از شهر و از ياران جدا كرد

بحين دل فريبی عاشقم كرد

                  دلم را با غم و درد آشنا كرد

 

الهی ريشه های غم بسوزد

                  غم و درد و بلا ازدَم بسوزد

نبيند كس به عالم روی غم را  

                  همه غمهای ما با هم بسوزد

 

خزان آمد كه عمر گل سر آيد

                  خفان بلبل مسكين در آيد

به هر گلشن وزد باد خزانی

                  خزان عمر من هم آخر آيد

 

خداوندا چه سازم با غم خويش

                  چه سازم با غم پرماتم خويش

چگونه سر كنم عمر بدی را

                  چه سازم با محيط در هم خويش

 

غريب بی كس و محروم و تنها

                  به زندان غم افتادم خدايا

ندارم كس كه دستم را بگيرد

                  به جز دست تو ای خدايا...

 

  بغضی سنگين بــر دوش دل است       پيشكش هر چنـــد كـه نــاقـابـل است       

تــو غــريـب فصلهــای غــــربتی       دل به اين علت بـه غربت مايل است

مثــل دريـــا در خروشـم گـاهگـاه       چشم اميـدم بــه دست ســـاحــل است

ايــن همـه آشفتــه حالی های روح      ســـاده می گويــــم تـقصيـر دل است

دور بودن از نگاهت سخت نيست      شــاعـر چشــم تـو بـودن سخت است

 

زندگی چيزی نيست كه لب طاقچه ای از ياد من و تو برود

زندگی حس غريبیست كه مرغ مهاجر دارد

زندگی سوت قطاری است كه در خواب می پيچد

زندگی ديدن يك باغچه از شيشۀ مسدود هواپيماست

زندگی يافتن يك سكۀ ده شانی در جوی خيابان است

زندگی انسان هميشه مثل بهار نيست

گاهی ابر های خزان سايبان مرگ بر آن می افكند

و بهترين و عزيزترين وحتی با وفاترين ياران را از هم جدا می سازد

اين زندگی چيست؟

عزاب و شراب

آخرتش چيست؟

سوال و جواب

زندگی خون دل خوردن است اولش عشق و آخرش هم مردن است

زندگی دو نيمه است:

                           نيمۀ اول درآرزوی نيمۀ دوم

                           نيمۀ دوم در حسرت نيمۀ اول

زندگی پيوسته با آينده است

                       هر كه را آينده باشد زنده است

 

 

زندگی هنگامه ی فريادهاست

             سر گذشت در گذشت يادهاست

ملك دل كردی خراب از تيغ ناز

           اندر آن ويرانه سلطانی هنوز

 

محبت آتشی به ره غم افروخت

كه تا قيامت بايدم سوخت

چو آبش گر برون آری بميرد

محبت را ز ماهی‌بايد آموخت

 

بعداز تو...

بعد از  تو دلم هميشه  گريان  باشد

چون  موج  اسيـر خشم طوفان باشد

بعدازتوشودنگاه من خشك به در

تنهاوغمين وبي نگهبـان باشد

بعد ازتودگرنمي پذيرم دل را

دل  را هوس هميشه نالان  باشد

آن  موی  سيه  چشم  خمار  آلودت

من  باشم  و اين  قلب   پريشان  باشد

بعداز تو...

 

من به دو چيز عشق می ورزم يكی تو و ديگری‌وجود تو

به دو چيز اعتماد دارم يكی‌خدا و ديگری تو

من در اين دنيا دو چيز می خواهم

يكی تو وديگری خوشبختی‌تو

من اين دنيا را برای دو چيز می خواهم

يكی تو وديگری برای با تو موندن تا هميشه

دوستت دارم...

                                                    

 

غريبه

در صفحه های مستی‌گلواژه ای غريبم

               هر چند در جنونم ليك عاشقی‌نجيبم

از درد خستۀ دل آرامشی نديدم

               از جرعه ای محبت محروم و بی نصيبم

در قلب پاك جنگل آهوی‌بی‌پناهم

               در دادگاه هستی،مجنون بی گناهم

در خلئت درونم،بغضِ غريب دارم

               نجوا كنم شب و روز با كاغذ سياهم     

در كوچه های قلبم يك خانه آشنا نيست

               هر چند قلب پاكش از قلب من جدا نيست

در ساحل خيالم،از غصه می شوم خاك

               انگار موج دريا چونسايه با وفا نيست

با عشق آشنايم،از غصه ها فراری

               در آسمان يادت، چون ابرها بهاری

رويم شود پريشان، قلبم چو بيد لرزان

               وقتی كه می نويسم يك خط يادگاری

                                    

 

       مرا اندك دوست بدار امّا ... طوفانی.

 

 

 

                          عشق تو نرم به هم بند زده

 

حس زيبا و قشنگی‌انگار                     قلب من را به تو پيوند زده

 

غزلی يخ زده بر لبهايم                       تنم از گرمی تب می‌سوزد

 

دست غم پولك تنهایی را                     به حرير دل من می‌دوزد 

 

بارش تند نفسهايت را                        پنجره خوب به خاطر دارد

 

آسمان در غم تو گهگاهی                   نا اميد و نگران می بارد

 

بوته ی ياس سرك می كشد ار             روی ديوار و تو را می خواند

 

بر اميد عبثی‌می پايد                         او خودش رنج مرا می داند

 

نفس باغچه تنگ است هنوز                خون به رگهای تنش خشكيده

 

دزد بی معرفتی‌از خانه‌                      صندوق‌خاطره‌را‌دزديده      

 

آینه مضطرب و پُرتشويش                  از غمت ساكت و آرام شكست    

 

شاپرك سوخته بال‌و غمگين                 بر لب پنجره از پای نشست  

 

مريم از پاكی خود شرم زده                 رفت و از باغچه ها هجرت كرد

 

پونه از رنج جدایی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ناليد                       شكوه‌ها از سفر‌غربت كرد‌

 

غنچه‌ها يخ زده در فصلی‌سرد               همه از سبز شدن سير شدند

 

عاقبت می‌شكند می دانم                        بغض تلخی‌كه گلوگير شده

 

كوچهِ باغ ِ غزلم بی رونق                     خسته و ساكت و دلگير شده

 

همه از درد و غمم آگاهند                      تو چرا بی‌خبری‌ازرنجم

 

من همان عاشق دل سوخته‌ام                  باز هم با دل خود می‌جنگم

 

گر چه پاييز شده امّا تو                         يك خاطرۀ سبزی‌در ياد

 

فرستی‌نيست مرا چون برگی‌                  در هم آغوشی‌ ِ پاييزی باد

 

 

از دست اين زبانم جانم به لب رسيده

 

تنديس عشق و مستی بنگر كجا خزيده

              دستان ما چه آسان پيوندها دريده

 

در اين جهان جاويد هر كس ز خود بريده

              ياری و مهر و الفت آيا كسی نديده

 

چوبی ست بر سر ما فقر و نداری ما

              اسب عدالتی نيست گویی ز ما رميده

 

 

تنها من ...

كنار پنجره بی تو ،غروب، تنها من

و دفتری كه پراز شايد واگرها...من  

 

من و تو غزلی نا تمام و ناخوانده

تو ابتدای غزل،انتهای آن با من         

 

و لای دفتر شعرم چه ياسها خشكيده

نبوده ای كه ببينی،نيامدی تا من ــ   

 

دوباره مثل گذشته جدا شوم از خود

رها ميان زمين،بی قرار اما من     

 

كجای اين شب سرمازده اسير بتی

كه گرفته تمام تنت؟بگو با من          

 

نيامدی كه سراب دو چشم زيبايت

ببين كشانده كجاها مرا؟و حالا من    

 

خودت بگوكه همين است رسم شيدایی

تويك طرف به غم وبی قرار اينجا من

 

 

 

 

 به خاطر من نرو

به خاطر من نرو به شونه هام تكيه كن

بغضتو بشكن آروم بشين پيشم گريه كن

خسته نشو كه اينجا آدم مهربون نيس

ستاره ی بختمون،تو اوج كهكشون نيس

به خاطر من بمون به خاطرت می مونم

خودم ستاره می شم،تو می شی آسمونم

با پر كشيدن ِ تو چيزی عوض نمی شه

فقط يه غم می مونه تو قلب من هميشه

به خاطر من بخون صدات شبيه درياس

لحن طلايی تو خودش برام يه دنياس

تحمّلت كجا رفت چارۀ تو سفر نيس

تودنيامون هيچ كسی ازمن ديوونه ترنيست

به خاطر من بخواب، چشماتو رو هم نذار

تو گلدون سفاليت گلای مريم بذار

بذار كه عطر اين عشق بيفته دستِ نسيم

بذار همه بدئنن آخر به هم می رسيم

به خاطر من بخند تا دوباره بهار شه

دختر قلعۀ نور اسبِ طلا سوار شه

با رفتنت زندگی چيزی به جز قفس نيس

هوای بی تو بودن خاليه توش نفس نيس

به خاطر من بيا من كه برات می‌ميرم

بيا و فرياد بزن حرفمو پس می گيرم

به خاطر من بگو،بگوجایی نمی ری

بگوكه موندگاری، حرفتو پس می گيری

نمن به خاطر تو خط می كشم رو دنيا

يا تو يا هيچكس می شه قرارآخرما 

 

    حكمت خدا

روزی مردی درزير درخت گردویی نشسته بود

و باخود فكرمی كرد چرا خداوند گردويی به اين

كوچكی رابردرختی به اين عظمت رويانده است

و خربزه را بر بوته ایبه آن كوچكی رويانده ؟!

ناگهان گردوییاز بالا بر سرش سقوط كرد ومرد

از درد به خود پيچيد و گفت:خدايا،بنازم حكمتت

 را. اگربه جای آن گردو خربزه ای برآن درخت

می بود،اكنون از اين تـن ناچيز  چيزی بر جای

نمانده بود.

 

 

شكوه

با تو حكايتی دگر اين دل ما به سر كند

                شب سياه قصه را هوای تو سحر كند

 

باور ما نمی شود

         درسر ما نمی رود

                  از گذر سينه ی ما يار دگر گذر كند

                  

                شكوه بسی شنيده ام

                      از دل درد كشيده ام

                كور شوم جز تو اگر

                      زمزمه ای دگر كند

               چرا پرنده ی آبی نشسته ای تنها

                                                           

چرا پرنده ی آبی نشسته ای تنها ؟

              مگرنمی شنوی شكوه های چشمم را؟

چگونه محو شدی در هوای بارانی ؟

              چگونه تشنه ی اشكی ولی نمی دانی ؟

 

ميان اين همه ابری هنوز می خندی؟!

              چرابه خاطر من چشم گريه می بندی؟

 به پای من ننشين خسته می شوی زيبا

              كه صبح اين شب سردتنمی رسد فردا

 

چه ساده ای دل نازك !برای اين سنگی

              هــنوز چشم بـه راهی كنار دل تنـگی

عروسكی كه به دستش چه قصه ها دادم

              و خوابهـــای بلندی كه رفتــه از يـادم

 

به فكر من نرسيدی ترانه ام باشی

              چه آرزوی بعيدی كه خانــه ام بــاشی

من از تو هيچ نشانی نداشتم زيرا

              كس نداده بــه من نشــانــی از دلت را

 

درون كوپه تقدير مانده ام تنها

              شدم بــه روی دو ريلت قطار بــی آوا

 طلسم خانه سردم شكسته ازآهی

              شكسته است ولی،بسته می شود گاهی

 

شنيدم كه تو گفتی حكايتم خواب است

              تمام قصـه من بی تو نقش بر آب است

طلای شعر من از حرف مردمان پاك است

               دروغ است كه بگويم متنش خاك است

                    

                       

 

شعر طنز

 

گفتمش ابر كرَم بر سر ما می بارد

دل،قوی دار كه باران عطا می بارد

                 گفت بــاران عطا گر به زمين می ريزد

                 پس چــــرا از در و ديوار گدا می ريزد

 

گفتمش مشكل مسكن شده حل،غصه مخور

روی هر قطعه زمين سنگ بنا می بارد

                 گفت گــر سنگ ببـــارد بر سر مستأجر

                 بــــر ســر ملك بـــی درد طلا می بـارد

 

گفتمش گندزدایی شده سرتاسر شهر

هر طرف می نگری لطف و صفا می بارد

                 گفت اگر شهر به قول تو تميز است بگو

                 ايــن همــه دود و كثافت ز كجا می بارد

 

گفتمش نعمت ارزانی از زمين می رويد

                 گفت رگبـــار گــرانی ز هــوا مــی بارد

          

جادوی نگاهت

چه می شد گر دل آشفته ی من

          به شهر چشم تو عادت نمی كرد

                        و ای كاش از نخست آن چشم هايت

                               مرا آواره ی غربت نـــمــی كــــرد

                                          چه زيبا بود اگر مرغ نگاهت       

                                                   ميان راز چشمان تو می ماند       

                                                              تو می ماندی و او هم مثل يك كوچ

                                                                      ز باغ ديده ات هجرت نمی كرد

 

 

تمام سايه روشن های احساس        

          پر از آرامش مهتابيت بود                      

                        وليكن شاعر آيینه ها هم           

                              به خوبی درك اين وسعت نمی كرد    

                                           زمانی كه تو رفتی پاكی ِ ياس       

                                                 خلوص سبز گلدان را رها كرد             

                                                             چه زيبا بود اگر از اولين گام        

                                                                      نگاهم با دلت صحبت نمی كرد

 

 

تو پيش از آنكه در دل پا گذاری     

          تمام فالهايم رنگ غم داشت        

                        ولی تو آمدی بعد از آن دل        

                           بدون چشم تو نيت نمی كرد       

                                       هجــوم لحظـــه های بی قراری

                                                   مــرا تا عمق يك پرواز می برد

                                                         و جــــز بــا آسمـــان ديدگـــانت

                                                                دلم با هيچ كس خلوت نمی كرد

 

    

نگــــــاهم مـــثل يك مـــرغ مـهاجر

          بـــه دنبـال حضورت كوچ می كرد

                        بـــه غيـــر از انتظارت قلب من را

                               كسی  اين گونه بی طاقت نمی كرد

                                       تــو می ماندی كــنار لحــظه هايم             

                                                  ولی اين شــادمانی زود مـی رفت                  

                                                           و تا می خواست دل چيزی بگويد

                                                                   تومی رفتی واوفرصت نـمی كرد

 

  

دلم از پشت يك تنهايی ِ زرد

          نگاهش را به چشمان تومی دوخت

                        ولی قلب تو قدر يك گل سرخ

                               مرا به كلبه اش دعوت نمی كرد

                                         و حالا انتهای كوچه ی شعر

                                                  منم با انتظاری مبهم و زرد

                                                            ولی ای كاش جادوی نگاهت

                                                                   غزل های مرا غارت نمی كرد

    

   

عشق يعنـی ...

ای پــنـــاه قلبـهــای بــی پــنـــاه

ای اميـــد آسـمــانـهـای غــريب

ای به رنگ اشك های گرم شمع

ای چنــان لبخند ميخك ها نجيب

 

                   ای دوای درد دل های اسير

                   ای نگاهت مرهم زخم بهار     

                   ای عبـورتــو غروب آرزو

                   ای زشبنم های رؤيا يادگـار                

 

                                       كوچه ی دل با تو زيبا می شود            

                                       تـــو شفـــا بخش نــگـاه عاشقی

                                       مهـربـانی،نــازنينی مثــل عشق                           

                                       بـــا تمــام شـــاپــركهــا صادقی

 

                                                           چشمهايت مثل يك رنگين كمان

                                                           دستــهــايـت بــاغ پــاك نستـرن

                                                           قلبت اقيانوسی ازشوق و نگــاه

                                                           بــا دلت پروانه شد احساس من

 

                                                           قلب من يك جاده ی تاريك بود

                                                           بــا تــو قلبـم كلبــه ی پيوند شد

                                                           اشكـهــايـم مثـل نيـلوفـرشكفت

                                                           حـاصلش يك آسمان لبخنـد شد

 

                                       مرز مـــا گلـــدانــی از احســاس شـد

                                       تـــــــوی گلدان پيچكی از عــاطـفـــه

                                       تـــــــو شــــــــدی راز شــكــفــــتـــن            

                                       من شدم برگ سبزوكوچكی ازعاطفه

 

                   ای تــماشــای تو يــك حس لطيف

                   بی تو فرش كوچه ها بارانی است

                   بی تو صد نيــلوفـر عــاشق هنـوز         

                   در حصـــار عـاشقی زندانی است

 

 قلب مـن تـــقديم چشمان تو شد        

عشق يعنی تـا ابــد آبِــی شـــدن

عشق يعنـی لحظه ای بــارانی و

 لحظه ای شفاف و مهتابی شدن             

 

                   عشق يعنی لــذت يــــك آرزو

                   عشق يك بــــلای مـــانــدگـار

                   عشق يعنی هديه ای از آسمان

                   عشق يعنی يك صفای سازگار

 

                                       عشق يعنی بـــا وجود زنــدگی

                                       دور از آداب مــردم زيـــستــن

                                       عشق يعنی لحظه ای خنديدن و

                                       سالــها اشك نــدامت ريــخـتــن              

 

                                                           عشق يعنی زنگ تــكرار نـگاه

                                                           عشق يعنی لحظه ای زيبـا شدن

                                                           عشق يعنی قطره بودن،سوختن

                                                           عشق يعنی راهی دريـــــا شدن

 

                                                           هرچه هست اين عشق صدهاقلب صاف

                                                           بـــا حضــورش آبــی و بــی كينــه است

                                                           عشق يعنــــی سبـــز بـــودن تــــا ابـــــد

                                                           عشق رنـــگ نــقــره ی آيـيـنــــــه است

 

                                       تــو گــل گلــدان قلب من شدی

                                       عشق شد يك برگ از گلدان تو

                                       در بهــار آرزوهــــا می دهــد

                                       ميوه های عاطــفه چشمان تــو

 

                   چشمهايــم بــاز بــــارانـــی شـدنـد

                   قلبــــم امــا گشت دريـــايی زعشق

                   دل گــذشت ازكــوچـه های خاطره

                   روح شد مضمون و معنایی زعشق

 

بـــايــد ازآرامـش دلــهــا گذشت

شادمان چون لحظـه ی ديدار شد

بهترين تسكين دل اين جمله است

بـــايــد از پيوند تـــو سرشار شد   

 

                           

 

يك سبد آرزوی كال

 

كاشكه می شد نيمه شب

بــا هــم ديگه دعــا كنيم

خــــــدای آســـــمونا رو

با يــك زبون صدا كـنيم

 

                 بگـــيم خـدای مـهربون

                 ما رو زهــم جــدا نكـن

                 هرگز به عشق ديگری

                 مــا رو تــو مـبتلا نكن

                             

                             كاش يــه پرنده بـودی و

                             من واسه تـو دونه بـودم

                             شك ندارم اون موقع هم

                             اين جوری ديوونه بودم

                                            

                                            كــاش گــره دسـتــامــونــو

                                            اين سرنوشت وا نمـی كرد

                                            كاش هيچ كدوم از ما دو تا

                                            هيچ دوستـی پيدا نمـی كرد

 

                                                        كاش كه يه روز من و تو رو

                                                        تــــو دريـــا تـــنـــها بــذارن

                                                        تــــــو قـــــايـــق آرزوهـــــا

                                                       يــــه روز مــا رو جـا بذارن

 

اون وقت با لطف ماهيها

دريــا رو جــارو بـزنيـم

بــــه سوی شــــهر آرزو

بريــم و پـــارو بــزنيـــم

 

                                  جايی كه ما بايد بريم

                                  پشت در زنـــــــدگیه

                                  عــادت مردمش فقط

                                  عشـــقه و آشــــفتگيه

 

                                                  يادت باشه اينجـا هوا

                                                  غرق يـــه دلـواپسيـه

                                                  اما از اينجا كه بريـم

                                                  فـــــقط گــل اطلسيـه

 

من صدای بی نــوايی در دل ويـرانه ام

 

                          شمـع مستی در غم ديـــدار يك پــروانــه ام

 

رند مستی كه ندارد ساغروساقی و جام

 

                          پشت ديواری به دور از سايه و می خانه ام

 

خواب ديدم می به جام كهنه من ريختی

                          می نخورده گوشه ی ميخانه چون ديوانه ام

 

عبور

 

با تــو غزل ستــاره ها نـــورانی ست

 

دل در قفس نــگاه تــو زنــدانــی ست

 

نـــگذر زبهــار كوچــه بـــاغ احساس

 

چون بی تو تمام لحظه ها بارانی ست

 

سقوط

 

در حسرتِ چشم تو دل ِ ماه شكست

 

چشمـان هزار غنچه در راه شكست

 

تــــو رفتی و بعد تــــو دلم مثل بلور

 

افتـاد ز برج شوق و ناگهان شكست

   

 

شكايت

 

بيــا گـل شدن را رعايت كنيـم

 

ز پـروانــه ماندن حمايت كنيـم

 

اگر بادغم شاخه ای را شكست

 

ز دست هجومش شكايت كنيـم

 

 پشيمان ...

ببين حال پــريشانم غمت مهمــان چشمــانـم

                        ندارم طاقت و صبری كــه من از ريشـه ويرانـم

شدم از غصه ديــوانه بــه دل مانند پيـرانــم

                        شب و روزم سيـــه گشتـــه گرفتـــه غـم گريبـانم

دو چشمانم ندارد سو  ز بس نالان و گريانم

                        به سويم باز گرد بازآی كه تو نوری به چشمانم

 

تماشايی ترين تصوير دنيا می شوی گاهی 

دلم می پاشد از هم،بس كه زيبا می شوی گاهی

 

حضور گاه گاهت بازی خورشيد با ابر است

 

كه پنهان می شوی گاهی و پيدا می شوی گاهی

 

به ما تا می رسی كج می كنی يكباره راهت را

 

ز ناچاريست اگر هم صحبت ما می شوی گاهی

 

دلت پاك است اما با تمام سادگی هايت

 

به قصد عاشق آزاری معما می شوی گاهی

 

تو را از سرخی سيب غزلهايم گريزی نيست

تو هم مانند هوا زود اغوا می شوی گاهی

 

سه نگاه

نيست در دنيا ز من بيچاره تر

                        نيست قلبی از دلم صد پاره تر

روز و شب در دشت و صحرای جنون

                        آری از مجنون منم آواره تر...

شعر من رنگ خزان است خودم می دانم

                        اشك و نفرين و فغان است خودم می دانم

بهر گفتن به دلم مانده سخن يك خروار

                        مشكلم ضعف بيان است خودم می دانم

من زاده ی دامان غمم هيچ كسم نيست

                        جز اشك در اين غم كده فرياد رسم نيست

ای درد بيازار مرا،هر چه توانی

                        خوش باش كه می ميرم و كس داد رسم نيست

                               

زيبايی

 

زندگی آرام است                                 مثل آرامش يك خواب بلند

 

زندگی شيرين است                              مثل شيرينی يك روز قشنگ

 

زندگی رويايی است                             مثل رويای ِيكی كودك ناز

 

زندگی زيبايی است                              مثل زيبايی يك غنچه ی باز

 

زندگی تك تك اين ساعتهاست                  زندگی چرخش اين عقربه هاست

 

زندگی راز دل مادر من

 

زندگی پينه ی دست پدر است

 

رندگی مثل زمان در گذر است

 

 

بگذار تنها قصه عشق

 

بگذار تنها قصه عشق

آغاز فصلی تازه باشد

در خلوت شبهای بی تو

سهم من از رويای شيرين

تنها خيال ساده باشد

وقتی كه خاموش است مهتاب شبانه

زيباترين احساس ناب شاعرانه

همچون زمان رويش انديشه ای نو

در لحظه های من بماند يادگاری

بگذار تنها قصه عشق

تعبير اين ديدار باشد

حجم تمام روزهای آخر ماه

چون آرزوهای بلند عاشقانه

مثل حضور اولين حس بهاری

از شور و شوق زندگی لبريز باشد

بگذار تنها قصه عشق

افسونگر اين لحظه باشد

پرواز بر اين بيكران سبز و آبی

ارزانی دلتنگی پرنده باشد

بگذار تنها قصه عشق

در دفتر من و تو زنده باشد

 

دل به عشق روی تو هر روز غوغا می كند

                                   راز آن را پيش هر نــــامـحرم افشا می كند

جان فدای روی آن محبوب دلــهـــا می شود

                                   سر نثــــار خــاك آن مه روی والا می شود

راز عشقش را چگونه در دلــم پنهان كنــــم

                                   او كـــــه اين سُوداگريـــــها با دل ما می كند

در خيالم می كشم تصوير رويـش هر زمان

                                   خود چه دانی روی او با ما چه سُودا می كند

كنج فقر و انزوای بـــر خود بشنيدم كنـــون

                                   هر كسـی او را ببيـــند تـــرك دنيـــــا می كند

عـــاقبت آواره می گردد بهشتــــه از غمش

                                   گـــر چـــــه دانم با غم دلبــــر مدارا می كند  

از اينـــــجا می روم اما پس از خود

نشانی از دلم جا می گذارم

از اينجا می روم اما بدانيد

به روی قلب خود پا می گذارم

 از اينجا می روم تا زنده گردد

دوباره نام مجنون،نام فرهاد

كه بعد از زفتنم به خود بگوييد:

ز دست ديده و دل هر دو فرياد

از اينجا می روم تا باز كوبد

دل ديوانه ای سر را به سينه

تپش ها و تكانهايش بريزد

تمام بذر نفرت،بذر كينه

از اينجا می روم تا باز گويد

شبی بر بستری مادر به فرزند

كه جانها شعله زد در آتش عشق

و اسراريست پنهانی در اين بند

از اينجا می روم دانم كه هرگز

نمی نوشم شراب ساغرش را

نمی بخشم لبم را بر لبانش

نمــــــــــی بينـــــم نگاه آخرش را

 

 

ولادت امام علی(ع) بر تمامی شيعيان مبارك باد.

 ميلاد مولا تولد دوباره ی عشق است.ولادت اميری كه سلطان قلبهاست.

اَبَر مردی كه عاشقانش شيفته ی اويند و پروانه وار برگرد وجودش در گردش.

                                 

                                           ميلادش گرامی باد.

  

تولد عشق

 

بگــو نامـــش گلستــان كن جهان را 

               جهنـــــم را، قيــامت را، زمــــان را

كجــا داند كسی روح علی چيست ؟

             چه می داند علی چون و علی كيست

علــی گــــو دانش و تا خود بروئـی

                                       علی گـــو،گــام شــو،تـــا خـود بپوئی

ز مــهرش ،مهــربـــانـــی وام دارد

                                       ز نـــامش گفتــــه، شيــريــن كام دارد

فــلك رقصــان ز آهنــگ علـی شــد

                                       علـــی در هـــر چــه آمـد منجــلی شد

جهـــان موسيقـی شيــدايـــی اوســـت

                                       زمـــان لبـــريــــز از مـولایـی اوست

علی، گل،اين جهان چون شبنم اوست

                                       خـــــدا دانــــد كه دريـــايـك نم اوست

جهانــی پيـــش رويــش ذره ای نيست

                                       خـــــدا ، تنهـــا خــدا داند علی كيست

 

پيش ازاين مردم دنيا دلشـــــان درد نداشت

                            هيچ كس غصه ی اين را كه چه  می كرد نداشت

چشمه ی سادگی از لطف زمين می جوشید

                           خودمـــــانيم  زمين اين همـــــه نـــامـــرد نداشت

گفتی كه به احترام دل، باران باش

باران شدم و به روی گل باريدم

گفتی كه ببوس روی نيلوفر را

از عشق تو گونه های او بوسيدم

گفتی كه ستاره شو،دلی روشن كن

من هم چو گل ستاره ها تابيدم

گفتی كه برای باغ دل،پيچك باش

بر ياسمن نگاه تو پيچيدم

گفتی كه برای لحظه ای دريا شو

دريا شدم و ترا به ساحل ديدم

گفتی كه بيا و لحظه ای مجنون باش

مجنون شدم و ز دوريت ناليدم

گفتی كه شكوفه كن به فصل پاييز

گل دادم و با تَرَنّمت روييدم

گفتی كه بيا و از وفايت بگذر

از لهجۀ بی وفاييت رنجيدم

گفتم كه بهانه ات برايم كافيست

معنای لطيف عشق را فهميدم

 

 

 

الهی ای پناه بی پناهان

                     چراغ روشن گم كرده راهان   

به حق عشق و زهد و پارسايی

                     به نزديكان عرش كبريایی

بدان پروانه عشق نگون حال

                     كه بر آتش زند خود را سبكبال

كه تا بر جان خَرَد زجر و جفا را

                     ستاند مدرك عشق و وفا را

به داغ لاله های دشت خون بار

                     كه رنگين گشته اند از عشق دلدار

به ماه و انجم و مهر فروزان

                      به درد بی كسان و تيره روزان

به نور اختران گيتی افروز

                      به داغ دردمندان جگرسوز

به مستان می آن ذات سرمد

                      به هشياران اين طاق زبرجد

به قهر و آشتی بر نيش و بر نوش

                     به نور واپسين شمع خاموش

به عشق و نغمه ی زيبای بلبل

                    كه می جويد تو را درخانه گل

به دلق و طيلسان و شطح و طامات

                    به روشن رايی پير خرابات

به صحن مسجدو ميخانه و دَير

                   به آنانكه تو را دارند و لاغير

تو را يارب به دلهای شكسته

                   به بيماران از جان دست شسته

            چراغ روشنی در راه من نه

          خداوندا به من آن ده كه آن بـه

       

ای دوست ....

ز حد گذشت جدایی ميــــان ما، ای دوست

بيــــا بيــــا كــــه غــلام تــــوام،ای دوست

اگــر جهـــان همه دشمن شود ز دامن تـــو

به تيغ مرگ شود دست من رها،ای دوست

ســـرم فـــــدای فقای ملامت است ،چه باك

گَــرَم بُود سخن دشمن از قفــــا،ای دوست؟

به نـــاز اگـــر بخرامی،جهــان بــر آشوبی

به خون خستــه اگر تشنه ای،الا ای دوست

وفــــای عــهــد نـــــگهدار و از جفــا بگذر

بــه دوستــی،نيَــم يـــاربـی وفــا،ای دوست

هـزار سال پس از مـرگ من چو بـــاز آيی

ز خاك نعره بر آرم كه مرحبــا، ای دوست

 

 

شكوه از زمانه

در اين زمانه كه كس نيست دادخواه كسی

مـــرا بـهشت بـرين است گــوشــــه قفسی

هزار شكـــوه به دل دارم از شكــايت شب

سخن كجــا بَــرم ای آفتــــاب گــر نــرسی

دلــم گرفته ز دل مردگــان ِ سرد و خموش

كجـــــاست معجــز عيسی كه بَردَمَــد نفس

دلامجو،كــه كرم نيست خود پرستـــان را

كـــه شوره زار نيارد به غيـر خار و خشی

مـن آن غـــروب غــم انــگيزوتـــلخ پاييـزم

كـــز عمر بی ســروسامان من نمانده بـسی

 به فصـل سبزه و گل،زين شكسته دل يـاد آر

كـه جــــــان خستــــه ی اورا نبـود همنفسی

 

در جاده ی مهر بندگی بايد كرد

در حجم بهار زندگی بايد كرد

تا عشق سرانجام بگيرد روزی

چون آينه سادگی بايد كرد

 

 

نـيست در دنيـــــا ز مـن بيچــــاره تـــر

نيست قلبـــی از دلــــم صد پــــاره تـــر

روز و شب در دشت و صحرای جنون

آری از مـــجنـــون منـــــــم آواره تــــر

 

اگــــر خواب جدايـی را نمی ديدم هـــرگز دل به تـــــو نمــی بستم

 زندگی يعنی....  

 

زندگی يعنی: چكيـــدن هم چو شمع از گرمی عشق

زندگی يعنی:لطــــافت گــــم شـدن از نـــرمی عشق

زندگی يعنی:دويـــدن بــــی امــــــان در وادی عشق

زندگی يعنی:رفتن و آخر رسيدن بر در آبادی عشق

 

 

او نيست ...

 

اونيست تا ببيند در خود شكسته ام من

                             دور از تو با دل خود تنها نشسته ام من

اونيست تا به قلبم مرهم گذارد امشب

                            با بغض سينه سوزی عمريست خسته ام من

اونيست تا به پايش بذر وفا بريزم                      

                             تا بشكند وجودش عهدی كه بسته ام من

او نيست تا ببيند بال و پر دلم را                           

                            با اين پر شكسته آهوی جسته ام من

 

 

 

 

مست مستم ليك مستی ديگرم

امشب از هر شب به تو عاشق ترم

راست گويم كه دلــم هشيار نيست

مستم اما جام می در كـــار نيست

مست عشقـــم،مست شوقـــم مست دوســـــت

مست مـــعشوقی كــــه عــــالم مست اوســت

نيمه شبها سير عالم كرده ام

رو به ارواح مكرم كرده ام

نغمه ی مرغ شبم پر می دهد

سير ديگر حال ديگر می دهد

ساقی پيمانه را لبريز كرد

باده ی خود را شرار انگيز كرد

مستی ما گر ندانی دور نيست

باده ی ما زاده ی انگور نيست

ای حريمان جام من جان من است

و اندرين پيمانه پيمان من است

اين ندا هر شب مرا مستی دهد

زندگانی بخشد و هستی دهد

ما قلم را در كفت جان می دهيم

ما به شعرت نور ارفان می دهيم

ما به جامت شربت جان ريختيم

ما به شعرت شور ارفان ريختيم

در سكوت شب دلم پر می زند

دست ياری حلقه بر در می زند

يك تجلی عقل را مجنون كند

وای اگر از پرده سر بيرون كند

ساقيـــــــا آن می كه جان سوزد كجاست؟؟

نــــــور حق را در دل افروزد كجــاست؟؟

 

 

 

شب است و ماه می گريد 

                        ستاره نقره می پاشد